Sometimes I feel

Posted at juni 30, 2010 by

Ze neemt vier tellen. Die deelt ze vervolgens weer in vieren: zestienden. Waarom zou ze dat doen? Ze gaat op de kruk zitten met haar voet op het basspedaal en een stok in haar linkerhand voor de trommel met de metalen snaartjes eronder die recht voor haar staat. Wat doet ze nou toch allemaal? Ze speelt twee maal vier maal vier (2 x 4 x 4) zestienden. Twee maten. Zo:

1 ne ma le  2 e ma le  3 e ma le  4 e ma le    1 e ma le  2 e ma le  3 e ma le  4 e ma le
Snare                   x                               x                               x                               x
Bass    x x                          x  x                                       x          x            x

Ze voelt zich tegelijk trots en gegeneerd. Wat een macht. Dat hebben ze zeker tien huizen verder kunnen horen. Wat een heerlijk huiselijk geweld, wat een zoete oorlog. Hoe is zoiets in een woord uit te drukken? POP

Ze loopt door de super. Wezenloos, plichtmatig. Je moet toch wat eten, anders ga je dood. Zoals zojuist haar liefde voor de liefste jongen alsmede de grootste hufter ter wereld is overleden. Sinds hij tien drieakkoordenliedjes op een gitaar kon spelen ging de eikel zich als een soort superster gedragen. Beetje de gangsta uithangen. “How to tear apart the ties that bind? Perhaps ‘fuck off’ might be too kind”, zongen de Arctic Monkeys. Zo is het maar net. Uit het niets daalt een zangstem over de schappen die haar maant: ‘Stand by your man’. Het is toch niet te geloven. Hoe is zoiets in een woord uit te drukken? POP

Vrijdagavond zit ze thuis bij het MTV-kijken wat voor zich uit te twitteren, msn’en en online gamen als haar – als was het een pop-up – een mijmering overkomt: POP. Ze weet niet goed wat ze ervan moet denken. De vergelijking van POP met pop schiet haar te binnen. Met barbiepop en lappenpop. ‘Het draait allemaal om spelen’, denkt ze. Maar niet elke PpOoPp is even leuk. ´Body and soul´, daar gaat het om. Barbie heeft geen ziel, dus ook geen lijf. Ze heeft het namaakleven van in een mal gegoten plastic. En naspelen is meer iets voor kinderen.

Ze gaat naar buiten de Binnenweg op, Rotown in. Langs de hele lange bar is nauwelijks plek om een biertje te halen. Overal lijven en stemmen die proberen de band te overstemmen. Hedenavond funk. Messcherpe blazers, slappende bas, de drummer overal om de tel maar retestrak, zangeres met ziel, toetsenist en gitarist met soepele staccatopolsjes. Niet een moment om stil te staan. Ze dringt zich langs de bar naar het podium en met het bierglas losjes in de hand mengt ze zich tussen de dansers. Ruimte in de drukte. Body and soul. Even dreigt de band te stagneren, maar van overal klinkt het: SPEEELLUUUHH!!!!

Category : Column