Reactie op het artikel ‘Everyone’s special in a therapy ­culture’

Posted at oktober 6, 2011 by

Ester Oosterveen, docent Pedagogiek > Het rapport Ofsted vermeldt dat scholen bij kinderen te snel de diagnose ‘Special Educational Needs (SEN)’ stellen. De kinderen worden overgediagnosticeerd. De schrijver Tim Black constateert dat niet alleen de scholen zich hier schuldig aan maken, maar dat de gehele maatschappij aan dit spel deelneemt.
Het is interessant om te kijken of dit verschijnsel zich ook in Nederland voordoet. In de afgelopen jaren zijn er steeds meer kinderen in het reguliere onderwijs die gebruik hebben gemaakt van een persoonsgebonden budget (PGB). Zij krijgen speciale zorg in een ‘rugzakje’. Vanuit de gedachte ‘Weer Samen Naar School (WSNS)’ wilde men de groei van het speciaal onderwijs verminderen. Dit betekent dat de zorg zich verplaatste, maar niet minder werd. De scholen in Nederland kregen de mogelijkheid zorg en ondersteuning in te huren door ambulante begeleiders van onderwijsbegeleidingsdiensten. Dit hield in dat scholen op deze wijze voldeden aan hun zorgplicht.
De groei van het aantal zorgleerlingen op scholen in Nederland is ook een gevolg van de verbeterde diagnostiek, de verruimde definities van afwijkend gedrag en de hoge verwachtingen van ouders. Hierdoor worden kinderen wellicht sneller gediagnosticeerd met stoornissen als ADHD, PDD-NOS en dyslexie. Hierbij kunnen we een overeenkomst zien met de situatie in Engeland, zoals het artikel die schetst.
De vraag luidt nu: Speelt in Nederland ook de gehele maatschappij dit spel mee? Ik denk dat hier een gedeelde verantwoordelijkheid ligt. Enerzijds bij scholen zelf die leraren professionaliseren om extra zorg aan leerlingen te kunnen bieden, anderzijds bij de politiek die budget ter beschikking stelt. Momenteel wordt drastisch gekort op de zorg. Hierdoor komen alle zorgvoorzieningen mijns inziens onder druk te staan. Dit heeft als consequentie dat er te weinig middelen ingezet kunnen worden om specifieke individuele hulpvragen effectief te beantwoorden.
In de Nederlandse samenleving is ook de tendens te bespeuren dat men veel problemen medicaliseert. Steeds meer kinderen krijgen medicijnen voorgeschreven in het kader van gedragsproblematiek. De omvang van leer- en gedragsproblematiek neemt toe, maar houdt dit in dat de maatschappij dan een spel speelt? In mijn beleving is het al vervelend genoeg dat ‘SEN-kinderen’ niet mee kunnen komen met andere leeftijdsgenoten en speciale programma’s moeten volgen om bij te blijven. Daarom lijkt het mij van groot belang kinderen te stimuleren voortgang te boeken door middel van hulp en speciale aandacht, zodat ze geen ‘low achievers’ worden. Mijn ervaring is dat ‘zorgleerlingen’ of kinderen uit het speciaal onderwijs vaak zeer gedreven zijn om verder te komen en uiteindelijk op langere termijn een succesvolle loopbaan hebben. Ik hoop dat de bezuinigingen van de huidige regering deze ontwikkelingskansen van ‘SEN-leerlingen’ niet beperken.

Category : Reactie