Out of the box

Posted at mei 19, 2010 by

Een maandje geleden was het zover. In een spetterende slotconferentie presenteerden de 27 grote gemeentes van dit land een overzicht van het project Aanval op uitval. Een meerjarige zoektocht naar geslaagde interventies, strategieën en onorthodoxe methodes om de drop-outs van onze samenleving binnenboord te krijgen. Rob Oudkerk, eerst dokter, toen wethouder en nu lector levensstijlen, denderde door een gelikte PowerPoint en verkondigde ons de volgende boodschap: Ik zeg lak aan de regels, ik zeg out of de box, ik zeg … doen. Dat begreep iedereen in Rotterdam goed en de handen gingen dan ook vaak op elkaar. Zijn verhaal ging vooral over ambtenaren, Obama, Heineken en reclamecampagnes en het ging snel, heel snel. Mij bleef vooral bij dat hij na elke oneliner commandeerde:
Volgende sheet!

Zijn show deed me denken aan een andere dokter. Die speelde in een oubollige conference halverwege de vorige eeuw.
Dokter Snip kan maar moeilijk aandacht schenken aan patiënt Snap die voor hem zijn verhaal doet over zijn zere vinger. Hij wordt telkens onderbroken door telefoontjes van andere patiënten. Die gesprekken leveren hem aanmerkelijk meer op dan het gezever van Snap die zeurt over nippeltjes en moertjes. Elk telefonisch consult bestaat uit een snel uitgeschreven pilletje of poedertje, gevolgd door een voor die tijd gepeperde rekening: Fl. 7,50!

Dat liep al snel aardig op met die 7,50’s. En die Snap maar doormekkeren over zijn zere vinger. Daar werd die Snip dan weer langzaam maar zeker gek van. Tja, het zal je dokter maar wezen.
Tijdens de workshops kregen we te horen hoe dat in de praktijk gaat: out of de box. Onze voorganger gaf een zeer korte inleiding. Hij oogde vermoeid, want hij had de laatste tijd hard gewerkt, wilde niet te veel uitweiden (een echte doener dus) en eigenlijk meende hij wel te weten dat wij ook wel wisten hoe het zat. Dokter O. had dit net daarvoor al heel mooi verteld. Ik word zelf nogal onrustig in dit soort situaties en vraag me dan af of ik daar zit voor een uitgestelde geloofsbelijdenis. De man vertelde nog dat hij dag en nacht in touw was voor daklozen en mishandelde medeburgers. Hij hield zich daarbij niet aan belemmerende bureaucratische regels: niet afwachten, maar er op af, voor elkaar en met elkaar, ieder in zijn eigen kracht zetten. En wat dat al niet opleverde. Niets dan goeds. Dat anderen toch niet op zulke ideeën kwamen. Dat snap je toch niet.

Een week later maakte ik kennis met Prof. dr. F. Lamers-Winkelman. Zij was aanwezig als expert op het gebied van kindermishandeling bij een meeting over geweld. Zij is onder meer projectleider van onderzoeken naar omvang van kindermishandeling in Nederland en naar de effectiviteit van een psycho-educatief programma voor kinderen die getuige of slachtoffer zijn van huiselijk geweld. Het verhaal was niet zo spannend, de presentatie was nuchter, bijna pessimistisch. Geloof, hoop en liefde achter het behang.

Kindermisbruik en kindermishandeling krijgen nog veel te weinig aandacht, zeker in Rotterdam met 1500 meldingen van huisgeweld per jaar. Wat doen we eigenlijk met de slachtoffers? Eigen krachtconferenties helpen niet op de lange duur. Opa’s en oma’s zijn niet altijd de beste vervangende opvoeders … en erger nog: misstanden gaan gewoon nog jaren door! Dat wil je toch niet geloven.
Dokter O. zou het wel weten. Ik zie hem al lopen met zijn mobiel in de aanslag. Zijn advies: Start een multimediale campagne: mishandelen is belachelijk! Dan stopt het vanzelf. Volgende sheet, zeven vijftig!

Category : Column